#نقطه ی عطفِ زندگیم

رو به تو سجده میکنم،دری به کعبه باز نیست

بس که طواف کردمت مرا به حج نیاز نیست

به هر طرف نظر کنم،نماز من نماز نیست....

مرا به بند میکشی از این رها ترم کنی

زخم نمی زنی به من که مبتلا ترم کنی

از همه توبه میکنم،بلکه تو باورم کنی

mohammadm#

سلام

احساس میکنم خیلی وقته سری به وبلاگم نزدم و بوی گردو غبار همه جارو گرفته!

قرارمون این نبود!میدونم

شهریور 97!روزی که این وبلاگو باز کردم میخواستم هر روز بیام و خاطراتمو بنویسم،درواقع حکم دفتر خاطراتمو داشت برام

اما حقیقت اینه ادم نمیتونه تمام خاطراتشو ثبت کنه

 یه سری خاطرات هست که تمام تلاششو میکنه فراموششون کنه،پاک کنه

انگار که نبودن

وقتایی که از درون فرو میریختم ،اینجا برام حکم سنگ صبور رو داشت

نوشتن ادم رو خالی میکنه!

برای من که اینطور بود...و شاید هست هنوز.

عنوان این متن رو گذاشتم 1 ی عطف 

چون واقعا نقطه ی عطف 1ه:)

کسی که اومد تو زندگیم و با اومدنش بین اینده و گذشتم یه ((و))گذاشت!

14 شهریور 1400!! روز عقدم...

الان که دارم مینویسم ،با خودم فکر میکنم چقدر دنیام قبل اون تاریک بود

دوسش دارم دوسم داره

باورش دارم باورم داره

بهم ارامش میده..

منم سعی میکنم ارامشش باشم

چون لایقه،چون بهترینه

چون اگه نمیومد از این دنیا بیزار میشدم

چون هفت سال مردونه موند پام ثابت کرد 

چون مثل خیلیا توی این زمونه لب و دهن نبود

وقتایی که من داشتم برای هیچ و پوچ میدوییدم 

اون برای من تلاش کرد

از دور که بهش نگاه میکنم،ادم قابل ستایشیه

ادمیه که پای خواستش میمونه تا به دستش بیاره

ادمیه پا پس نمیکشه

ادمیه که لایق دوست داشته شدنه

میدونین،توی زندگی ارامش داشتن خیلی مهمه

فقط دوست داشتن کافی نیست،نگید کافیه،یه زمانی منم میگفتم اما هرچی بزرگ تر میشی میبینی زندگی این نیست

ثابت کردن احساس 

خیلی مهم تر از خود اون احساسه

جرعت داشتن 

خیلی مهم تر از خود اون احساسه 

جرعتی که همسر من داره حتی منم ندارم

چیزی که بین خودمون دوس دارم اینه که علاوه بر احساس عشق بینمون درک و احترام و منطق هست 

برای همتون عشق و علاقه ی پایه و اساس دار آرزومندم

+ نوشته شده در سه شنبه هجدهم آبان ۱۴۰۰ ساعت 13:18 توسط سپیده  |